Archive for the ‘Εφημερίδες’ Category

΄Εθνοαρχαιολογική μελέτη της περιοχής

Ένας από τους στόχους της μελέτης της ιστορίας της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας  είναι η ανασύνθεση της ζωής της αρχαίας κοινωνίας, της οικονομικής και κοινωνικής τους οργάνωσης και των πρακτικών διαβίωσης. Οι μελετητές – ερευνητές ενδιαφέρονται να αποκαλύψουν το πως ζούσαν και οργάνωναν την καθημερινότητά τους οι άνθρωποι του παρελθόντος, σ’ όλα τα επίπεδα της οργανωμένης ή όχι προσωπικής και κοινωνικής τους ζωής. Η μελέτη επομένως των «χώρων δραστηριότητας» μέσα από την ανάλυση των αρχαιολογικών καταλοίπων συνιστά σημαντικό μέσο για την κατανόηση της προϊστορικής συμπεριφοράς και επομένως και της κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης των αρχαίων κοινωνιών. Το άτομο καθορίζεται από την κοινωνία σε ένα βαθύ, θεμελιώδες επίπεδο και επομένως η δράση του, όσο και αν χαρακτηρίζεται από μια περιορισμένη αυτονομία, στην πραγματικότητα ποτέ δεν είναι εντελώς αυτόνομη και ανεξάρτητη. Κατανοώντας επομένως τις εκφάνσεις της ανθρώπινης πράξης και συμπεριφοράς, όπως αυτές εκφράζονται μέσα από τα αρχαιολογικά κατάλοιπα, μπορούμε να συνάγουμε συμπεράσματα και για τη δομή και την οργάνωση της κοινωνίας.

Σχηματικό διάγραμμα φυτολίθων , Caroline A.E. Strömberg, University of Washington

Η συνήθως αποσπασματική ωστόσο φύση της αρχαιολογικής μαρτυρίας και η προβληματική συνάφεια των ανασκαφικών δεδομένων συνιστούν ένα σημαντικό πρόβλημα στην προσπάθεια κατανόησης των προϊστορικών πρακτικών. Έτσι, ερωτήματα σχετικά με την κατοίκηση χώρων, τη χρονική αλληλουχία φάσεων εγκατάστασης και χρήσης των «χώρων δραστηριότητας» δεν βρίσκουν πάντα σαφείς απαντήσεις.

Έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι μια συγκεκριμένη χωρική διάταξη καταλοίπων σχετίζεται με ένα σύστημα δυναμικών συνθηκών του παρελθόντος, για να επιδιώξουμε την αναγνώριση στοιχείων-μορφών του χώρου (κατασκευές, κτίσματα, οριοθετημένοι χώροι) προκειμένου να ανιχνευτεί η συγχρονική (οριζόντια) και διαχρονική (κάθετη)  χρήση του.

Η σύγχρονη έρευνα προσπαθεί να δώσει λύσεις στα παραπάνω ζητήματα χρησιμοποιώντας νέες μεθόδους προσέγγισης ανάλογα με την αρχαιολογική θέση, τη διατήρησή της και το είδος των σωζόμενων καταλοίπων της.

Έτσι, παράλληλα με τις παραδοσιακές μεθόδους μελέτης ανασκαφικών υλικών όπως της κεραμικής, των λίθινων και των οστέινων εργαλείων, σήμερα χρησιμοποιούνται διάφορες νέες γεωαρχαιολογικές προσεγγίσεις. Ιδιαίτερα όπου τα απτά-ορατά κατάλοιπα είναι λιγοστά ή απόντα, εφαρμόζονται σύγχρονες μέθοδοι που επιχειρούν να αποκρυπτογραφήσουν την ανθρώπινη παρουσία και δράση με βάση τα μικροσκοπικά ίχνη που διασώζονται στα ιζήματα. Τέτοιες μέθοδοι αφορούν άλλοτε χημικές αναλύσεις ιζημάτων με στόχο την ανακάλυψη ιχνών τροφής ή άλλων οργανικών καταλοίπων (π.χ. δέρματα ζώων) που τεκμηριώνουν τη χρήση ενός χώρου, άλλοτε μικρομορφολογικές αναλύσεις αρχαιολογικών επιχώσεων για την κατανόηση της στρωματογραφίας στη μικροκλίμακα, άλλοτε ανάλυση ζωοαρχαιολογική και άλλων περιβαλλοντικών δεικτών (όστρεα, έντομα), ή τέλος ανάλυση φυτικών καταλοίπων, τόσο μακροσκοπικά – όταν αυτά σώζονται με τη μορφή τμημάτων ξύλων, σπόρων ή ξυλάνθρακα – όσο και μικροσκοπικά (γύρη, φυτόλιθοι).Η εθνοαρχαιολογία είναι επίσης ένας κλάδος που έχει προσφέρει πολλά προς την κατεύθυνση της κατανόησης και μελέτης των χώρων.

Hayley PhD Researcher within the Department of Archaeology at the University of York

Articulated Pearl Millet (Pennisetum glaucum) Leaf Bilobate Phytoliths                                                                                                         Hayley ,  Department of Archaeology , University of York       

 

Στο πλαίσιο της εθνοαρχαιολογικής προσέγγισης για την αναγνώριση της χρήσης του χώρου της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας είναι απαραίτητη η μελέτη των ανόργανων φυτικών καταλοίπων, δηλαδή των φυτολίθων. Οι φυτόλιθοι είναι μικροσκοπικές μορφές άμορφου διοξείδιου του πυριτίου (οπάλιος) που δημιουργούνται στα κυτταρικά τοιχώματα του επιδερμικού ιστού των φυτών. Ο οπάλιος τείνει να αντιγράφει το σχήμα των κυττάρων και ως εκ τούτου, μετά την αποσύνθεση των φυτών, απομένει στο ίζημα ως μοναδική μαρτυρία. Οι φυτόλιθοι είναι οι πιο σταθεροί βιογενείς παράγοντες και διατηρούνται στην πλειονότητα των φυσικών περιβαλλόντων, με αποτέλεσμα συχνά να αποτελούν τη μοναδική παλαιοβοτανική μαρτυρία σε μια αρχαιολογική θέση. Άλλωστε το γεγονός ότι σώζονται σε ικανοποιητικές ποσότητες, ώστε να αντιπροσωπεύουν τα ιζήματα, από τα οποία προέρχονται, καθώς και το ότι παρουσιάζουν μορφολογικές διαφοροποιήσεις ταξινομικής σπουδαιότητας τους καθιστούν ένα ισχυρό εργαλείο αποκωδικοποίησης του χώρου, στον οποίο εμπεριέχονται.

Στις  πρόσφατες ανασκαφές στο Φάληρο ( Δεσμώτες του Φαλήρου ) από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα  ASCSA (εργαστήριο Malcolm H. Wiener) καθώς και εκείνες της Αμφίπολης προκειμένου να αποκωδικοποιηθούν οι χώροι ενεπλάκησαν πολλοί επιστήμονες όπως :

Γεωαρχαιολόγοι, Αρχαιοβοτανολόγοι, Αρχαιοσκελετολόγοι, Αρχαιομέτρες, Αρχαιοπολεοδόμοι, Αρχαιοκλιματολόγοι , Βιοαρχαιολόγοι, Ζωοαρχαιολόγοι, Κοινωνιολόγοι  της Αρχαιότητας κλπ.

Το μεγάλο πλήθος των επιστημόνων καθιστά υψηλό το κόστος της ανασκαφής. Στην περιοχή της Αρχαιας Θουρίας η επιχειρούμενη ανασκαφή γίνεται με πενιχρά σχετικά μέσα οπότε δεν είναι δυνατή η αξιοποίηση των φυτολίθων και των υπόλοιπων στοιχείων που θα μπορούσαν αναμφισβήτητα να αποκωδικοποιήσουν τον χώρο. Αυτό είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στους ερευνητές που θα προσπαθήσουν να μελετήσουν την ιστορία της περιοχής.

Πρέπει να αναρωτηθούμε αν ο υπερβολικός ενθουσιασμός  για την ανάδειξη της περιοχής μας εμποδίσει να τεκμηριώσουμε  επιστημονικά (συνέδρια , άρθρα κλπ)  τις εκφάνσεις της ανθρώπινης πράξης και συμπεριφοράς των Θουριατών και των Ανφειατών, όπως αυτές εκφράζονται μέσα από τα αρχαιολογικά κατάλοιπα και μήπως δεν μπορέσουμε να συνάγουμε συμπεράσματα και για τη δομή και την οργάνωση της κοινωνίας τους.

Τέλος προκειμένου να έχει ωφέλιμη ανάδειξη η περιοχή είναι  απαραίτητη η συνεργασία όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων με την ανασκαφή (Αρχαιοβοτανολόγοι, Αρχαιοκοινωνιολόγοι, Βιοαρχαιολόγοι, Διατροφολόγοι κλπ) όπως γίνεται στις παραπάνω αναφερόμενες ανασκαφές.

Αν δεν γίνει δυνατή η συνεργασία θα πρέπει να θυμηθούμε τον μύθο της Νιόβης.

καὶ γάρ τ᾽ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου,τῇ περ δώδεκα παῖδες ἐνὶ μεγάροισιν ὄλοντο ἓξ μὲν θυγατέρες, ἓξ δ᾽ υἱέες ἡβώοντες

Όμηρος Ω 600

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΣΑΡΤΣΙΔΟΥ: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΦΥΤΟΛΙΘΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ
ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ
Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών 2009

Fabrice Colin; Jean Dominique Meunier (2001). Phytoliths. Washington, DC: Taylor & Francis

Piperno, Dolores R. (1988). Phytolith analysis: an archaeological and geological perspective. Boston: Academic Press

Goldberg, P., V.T. Holliday & C. R. Ferring (2001). Earth Sciences and Archaeology. New York: Kluwer Academic/Plenum Publishers.

Lustek, Robert Karl. (2008). Setting the Archaeology of Maize on Its Ear: The Use of Phytolith Assemblages to Identify Lineages of Maize. University of Minnesota

Courty, M. A., P. Goldberg & R. I. Macphail (1989). Soils and Micromorphology in Archaeology. Cambridge: Cambridge University Press

Davidson, D. A. & M. L. Shackley  (1976). Geoarchaeology: Earth Science and the Past. Boulder: Westview Press

Rapp, G. Jr. & C. L. Hill (1998). Geoarchaeology: The Earth-Science Approach to Archaeological Interpretation. New Haven: Yale University Press

Jr, George V. Roberts; Susan C. Mulholland; Rapp, George Robert (1992). Phytolith systematics: emerging issues. New York: Plenum Press

Caroline A.E. Strömberg, University of Washington

 

https://www.eleftheriaonline.gr/local/politismos/ekdiloseis/item/124414-kentro-meletis-istorias-arxaias-thourias-oi-fytolithoi-tis-arxaias-thourias

Κράτα το

ΧΡΥΣΑΑΦΙ!! ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑΝ
ΤΙ ΕΙΝΕ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ
ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΥΠO ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΝ ΕΠΟΨΙΝ
ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΚΟΙ
Ἐγράφη πρὸ τριῶν καὶ πλέον ἑβδομάδων εἰς τὰς ἐφημερίδας ἡ εἴδησις ὅτι εἰς τίνας ἀγροὺς παρὰ τὸ χωρίον Ντελήμινι τῆς Μεσσηνίας εὑρίσκεται χρυσὸς εἰς μικρὰ ψήγματα ἀναμεμιγμένα μετὰ χώματος.
Εἷς χωρικὸς εἶχεν ἔλθει ἐκ τοῦ χωρίου τούτου εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ προσήγαγεν εἰς τὸν καθηγητὴν κ. Μητσόπουλον σακκίδιον πλῆρες χώματος, ἐν τῷ ὁποίῳ περιείχοντο λεπτότατα τεμάχια συρμάτων ἐκ χρυσοῦ, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν μετὰ τὴν γενομένην πλύσιν τοῦ χώματος.
Ὁ χρυσὸς, ὅστις περιείχετο ἐν τῷ σακκιδίῳ ἦτο βάρους 1 1)2-2 γραμμαρίων καὶ παρεδόθη τότε εἰς τὸ Ἀρχαιολογικὸν τμῆμα τοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας, καθόσον ἦτο κατειργασμένος καὶ ἐφαίνετο προερχόμενος ἐξ ἀρχαίων χρυσῶν κοσμημάτων.
Ποῦ εὑρίσκεται τὸ χρυσάφι
Τὸ ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν τότε ἀνέθεσεν εἰς τὸν διακεκριμένον χημικόν μας κ. Π. Ζαλοκώσταν καὶ τὸν ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ καθηγητὴν τῆς Γεωλογίας κ. Κ. Μητσόπουλον ὅπως μεταβῶσιν εἰς τὸ Δελήμινι καὶ ἐπιτοπίως προβῶσιν εἰς ἐρεύνας πρὸς ἐξακρίβωσίν του ἂν ὁ ἐκεῖ εὑρισκόμενος χρυσὸς εἶνε πράγματι αὐτοφυὴς ἢ ἂν προέρχεται ἐξ ἀρχαίων κοσμημάτων.
Τὸ χωρίον Δελήμινι κεῖται εἰς ἀπόστασιν τριῶν περίπου ὡρῶν ἀπὸ τῆς πόλεως τῶν Καλαμῶν ἐν τῷ μέσῳ δύο λόφων καὶ πλησιέστατα τῆς ἐκ Καλαμῶν εἰς Θουρίαν ἀγούσης δημοσίας ὁδοῦ.
Ὁ ἀγρὸς ἐν τῷ χώματι τοῦ ὁποίου εὑρέθησαν τὰ ψήγματα τοῦ χρυσοῦ εὑρίσκεται μεταξὺ τοῦ χωρίου καὶ τῆς ἁμαξίτης ὁδοῦ κατωφερὴς, κλινὼν πρὸς τὴν δημοσίαν ὁδὸν.
Ὅλοι οἱ χωρικοὶ τὸν γνωρίζουν καὶ πολλάκις ἀπὸ αὐτὸν ἔβγαλαν ἀρκετὰ χρήματα. Δὲν ἔχει κανεὶς παρὰ νὰ σκάψῃ εἰς βάθος 20-30 ἑκατοστομέτρων διὰ νὰ εὕρῃ χῶμα, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὑπάρχει χρυσός.
Πρὸς ἀποχωρισμὸν τοῦ χρυσοῦ ἐκ τοῦ χώματος οἱ χωρικοὶ μεταχειρίζονται πρωτογενὲς εἶδος πλυντηρίου. Γεμίζουν ἕνα ταψὶ χῶμα καὶ ἕνα καζάνι νερό, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεβοκατεβάζουν τὸ ταψὶ μέχρις ὅτου τὸ χῶμα πασυρθῇ διαλυόμενον ὑπὸ τοῦ ὕδατος.
Ἐννοεῖται ὅτι ὁ χρυσὸς δὲν εὑρίσκεται ἐν τοσαύτη ἀφθονίᾳ, ὥστε νὰ μπορῇ κανεὶς νὰ πλουτήσῃ μὲ ἕνα ταψὶ χώματος, ὅπως ἡ φαντασία τῶν χωρικῶν τῶν πέριξ ἐμεγαλοποίησε. Συμβαίνει μάλιστα πολλάκις ἡμερῶν ἐργασία νὰ μένῃ ἄνευ ἀποτελέσματος.
Ἔνας χωρικὸς, ὅστις ἐπαγγέλεται καὶ τὸν ἰατρὸν εἰς τὰ πέριξ χωρία βγάζει χρυσάφι 200-250 δραχμῶν κατ’ ἔτος.
Ὁ ἀγρὸς ὅπως εἶνε ἐπικλινὴς εἶνε φυσικὸν πλυντήριον. Τὸν χειμῶνα, ὅταν οἱ δύο ῥύακες, οἵτινες τὸν περιβρέχουν, κατεβάζουν πολὺ νερό, ἀρκετὸν χῶμα παρασύρεται πρὸς τὴν δημοσίαν ὁδὸν περιέχον τεμάχια χρυσοῦ τὰ ὁποῖα πρὶν ἢ φθάσουν εἰς τὸν χάνδακα τῆς ὁδοῦ ἐναποτίθενται ὡς βαρυτέρα εἰς τὰς ὀπὰς καὶ τὰ χάσματα στρώματος ἀσβεστολίθου, τὸ ὁποῖον διασχίζει κατὰ πλάτος τὸν ἀγρόν.
Τὶ εἴδους χρυσάφι εἶνε
Ὁ κ. Μητσόπουλος καὶ ὁ κ. Ζαλοκώστας μεταβάντες ἐκεῖ ἐξήτασαν τοὺς χωρικοὺς οἵτινες πρόθυμοι ἔδωκαν εἰς αὐτοὺς μερικὰ ἐκ τῶν εὑρημάτων των, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ κ. Ζαλοκώστας ἔφερεν ἀρκετὰ μεθ’ ἑαυτοῦ πρὸς ἐξέτασιν.
Εἶνε ὅλα χρυσὸς κατειργασμένος ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ἐλαφρὰν ὀξείδωσιν, τὴν ὁποίαν ἔχει ὑποστῇ ὁ ἐν τῷ χρυσῷ ἀναμεμιγμένος χαλκός.
Εἶνε μικροὶ λεπτότατοι κρίκοι, ἁλύσσεις λεπταὶ, στρογγυλὰ κοκκία κούφια, φύλλα λεπτοτάτης ἐργασίας καὶ ἄλλα τεμάχια προφανῶς ἐκ κοσμημάτων προερχόμενα.
Περὶ αὐτοφυοῦς χρυσοῦ βεβαίως οὐδεὶς δυνατὰ νὰ γίνῃ λόγος ἀποφαίνονται οἱ δύο ἐπιστήμονες διότι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὁ εὑρεθεὶς χρυσὸς περιέχει ἐν ἀναμίξει καὶ χαλκὸν, ὁ ἀγρὸς οὗτος οὐδὲν γεωλογικὸν στρῶμα παρουσιάζει ἐκ τῶν γνωστῶν ὡς περιεχόντων τὸ πολύτιμον μέταλλον. Ἀποτελεῖται ἐξ ἐπιχωματώσεων μόνον.
Μεταξὺ τῶν τεμαχίων τοῦ κατειργασμένου χρυσοῦ εὑρίσκονται καὶ ἄφθονα κοκκία προερχόμενα ἐκ τήξεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δίδει τάσιν εἰς τὴν ὑπόθεσιν ὅτι τὸν χρυσὸν κατειργάζοντο οἱ ἀρχαῖοι εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο.
Ἐν τούτοις ὁ κ. Μητσόπουλος καὶ ὁ κ. Ζαλοκώστας, οἵτινες περιῆλθον τὰ πέριξ δὲν εὗρον στρώματα γεωλογικὰ ὑποδεικνύοντα ὅτι πιθανὸν εἰς τὰ πλησίον μέρη νὰ ὑπῆρχε μεταλλεῖον χρυσοῦ, Σιδηροπυρίτης, ἐκ τοῦ ὁποίου ἐξάγεται συνήθως ὁ χρυσὸς, δὲν ὑπάρχει εἰς τὰ πέριξ.
Τὸ συμπέρασμα
Βεβαίως δὲν προκεῖται περὶ πλουσίου μεταλλείου, ἀποφαίνονται οἱ δύο ἐπιστήμονες, οὔτε μεγάλη ποσότης χρυσοῦ κρύπτεται ὑπὸ τὸ χῶμα. Ἡ μεγάλη σπουδαιότης τοῦ εὑρήματος εἶνε ὅτι ὑποδεικνύει ὅτι εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο, ἂν γίνουν εἰς τὸ μέλλον ἀνασκαφαί, θ’ ἀποκαλύψωσι σπουδαιότατα ἀρχαιολογικὰ κειμήλια, τάφους καὶ μνημεῖα.
Εἰς τὸν ἕνα μάλιστα τῶν πέριξ λόφων ὑπάρχουν ἤδη ἴχνη ἀρχαιοτήτων, τὰς ὁποίας καὶ ὁ χάρτης τοῦ Γαλλικοῦ ἐπιτελείου σημειώνει ὑπὸ τὸ ὄνομα «Ἑλληνικά». Ἐπίσης εἰς ἄλλον λόφον πλησίον εὑρίσκεται καὶ μεγίστη δεξαμενὴ ἐντὸς τοῦ βράχου λελαξευμένη θαυμασίας συντηρήσεως.
Πάντα ταῦτα διδοῦσι νὰ ὑποτεθῇ ὅτι εἰς τὸ μέρος τοῦτο ἐκεῖτο ἡ παλαιὰ Ἄβια περὶ
τῆς ὁποίας ἀναφέρει ὁ Παυσανίας καὶ ὅτι τὰ τεμάχια τοῦ χρυσοῦ προέρχονται ἐκ τῶν κοσμημάτων μὲ τὰ ὁποῖα οἱ κάτοικοι ἐστόλιζον τοὺς νεκρούς. Πιθανὸν δὲ εἰς μεγαλείτερον βάθος νὰ εὑρίσκωνται καὶ μεγαλείτερα τεμάχια αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ὡς ἐκ τοῦ βάρους τῶν κατέπεσαν βαθύτερον ἐντὸς τοῦ χώματος κατὰ τὰς βροχάς.

Εστία, αρ. φύλ. 129, 08.07.1900: 3

ΠΗΓΗ: Αριστοτελειο Πανεπιστημιο Θεσσαλονικης – Ψηφιοθηκη

Θησαυρὸς
Εἴς τι μαγαζεῖον τῆς παλαιᾶς ἀγορᾶς ἐν Θουρίᾳ τῆς Μεσσηνίας γενομένης ἀνασκαφῆς πρὸς ἀνεύρεσιν εἰκόνος τοῦ Σωτῆρος καὶ θησαυροῦ, ὡς διϊσχυρίζετο ὁ Ἠλίας Μελταδόπουλος, ὅστις παρεκινήθη πρὸς τοῦτο κατ’ ὄναρ, εὑρέθη εἰς βάθος 6 μέτρων ἓν ἀργυροῦν νόμισμα ἀγνώστου ἐποχῆς καὶ ἀξίας καὶ μία πλὰξ ἐνεπίγραφος. Καὶ τὸ μὲν νόμισμα ἀπεστάλη εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῆς παιδείας, ἡ πλὰξ ὅμως ἀπεκρύβη καὶ εἰσέτι δὲν ἀνεκαλύφθη.

Νέα Εφημερίς, αρ. φύλ. 203,  21.07.1888: 2

ΠΗΓΗ: Αριστοτελειο Πανεπιστημιο Θεσσαλονικης – Ψηφιοθηκη

Ἠγγέλθη χθὲς τηλεγραφικῶς ἐκ Καλαμῶν ἡ ἑπομένη ἀνακάλυψις, ἥτις ὑπενθυμίζει τὸ γεγονὸς ἐκεῖνο καθ’ ὃ σπογγαλιευτικὰ πλοιάρια Ὑδραίων ἀνείλκυσαν ἐκ τῶν βυθῶν τῆς θαλάσσης παρὰ τὴν Ἄνδρον χιλιάδας νομισμάτων. Ὡς ἐν καιρῷ εἴχομεν ἀναγγείλει πρὸς τοὺς ἀναγνώστας ἡμῶν, ὑπό τινα βράχον ἐν τῷ χωρίῳ Γαρδικίῳ τοῦ δήμου Θουρίας τῶν Καλαμῶν χωρικός τις, Βαρβίλης καλούμενος, εἶχεν ἀνεύρει σωρὸν νομισμάτων ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς, τὰ ὁποῖα κατασχεθέντα εὑρέθησαν 470 περίπου. Ἤδη ἀγγέλλεται ὅτι ἡ δικαστικὴ ἀρχή, ἥτις μεταβᾶσα εἰς τὸ χωρίον ἐπελήφθη ἐρευνῶν καὶ ἀνακρίσεων, ἀνεκάλυψεν ὅτι ὁ εὑρεθεὶς θησαυρὸς δὲν εἶνε μόνον τὰ νομίσματα ταῦτα. Ἐκ τῶν ἀγρῶν τοῦ Γαρδικίου οἱ εὐτυχεῖς χωρικοὶ ἐξήγαγον μέχρι τοῦδε πολλὰς ὀκάδας νομισμάτων, κατὰ τὰς πληροφορίας δὲ τῆς ἄνω ἀρχῆς εἰς 25 ἀνέρχονται ὀκάδας τὰ νομίσματα ταῦτα (!) ἐξ ὧν ἄλλα μὲν ἐπωλήθησαν ὑπὸ τῶν χωρικῶν, ἄλλα κρύπτονται καὶ ἄλλα κατεσχέθησαν. Τοιαῦτα νομίσματα δὲν ἀπεστάλησαν εἰσέτι εἰς τὸ ὑπουργεῖον πρὸς ἐξέτασιν, μυστήριον δὲ ἀποβαίνει ἡ εὕρεσις τόσων χιλιάδων νομισμάτων ἐν Γαρδικίῳ συσσωρευμένων μάλιστα.
Εφημερίς, αρ. φύλ. 168, 17.06.1890

ΠΗΓΗ: Αριστοτελειο Πανεπιστημιο Θεσσαλονικης